ΘΕΟ-ΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ..

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

alt


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΩΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ..


alt




alt


Ο Μητροπολιτης Ναυπακτου , ειναι εν τη κυριολεξια, αυτο που λεμε¨κοσμοπολιτης¨, δηλαδη πολιτης του κοσμου, υπο την ευρειαν εννοιαν..ασχολείται με ολο τον κοσμο..

Τα βιβλια του απευθύνονται σ ολο τον κοσμο, γι αυτό και εχουν μεταφρασθει σχεδον σε ολες τις ζωντανες γλωσσες ( ακομα και στα κινεζικα)..

Εγραφε πριν 26 χρονια ένα χαρακτηριστικο χρονογραφημα  που (όπως όλα τα χρονογραφηματα του) είναι διαχρονικο..και αφορα την¨ομοιοτητα¨του συγχρονου ανθρωπου, με μια πολυκατοικια..


Λεει ο Μητροπολιτης..

Πολλές εικόνες έχουν χρησιμοποιηθεί για να δηλώσουν τον άνθρωπο. Μια από τις πιο σύγχρονες εικόνες είναι η πολυκατοικία. Διάφοροι σύγχρονοι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές, που ερευνούν τον άνθρωπο και προσπαθούν να τον θεραπεύσουν, έχουν εντοπίσει αυτήν την πραγματικότητα. Ας δούμε όμως τις ομοιότητες μεταξύ του ανθρώπου και της πολυκατοικίας.
Η πολυκατοικία αποτελεί εξωτερικά μια ενότητα κτιριακή. Είναι ένα ενιαίο κτιριακό συγκρότημα και έχει πολλά κοινά σημεία επαφής, δηλαδή κοινό φωτισμό, κεντρική θέρμανση, υδραυλικές εγκαταστάσεις κ.λ.π. Παρά τα κοινά όμως σημεία υπάρχουν πολλές διαφορές. Τα διαμερίσματα είναι χωρισμένα μεταξύ τους σε τέτοιο βαθμό ώστε οι άνθρωποι να μην γνωρίζονται. Έχουν χάσει την επικοινωνία. Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που μαστίζουν τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Στο ένα διαμέρισμα μπορεί να βιώνεται ένας μεγάλος πόνος, ενώ στο άλλο μπορεί να βιώνεται μια μεγάλη χαρά. Στο ένα διαμέρισμα οι ένοικοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, κλαίνε τον νεκρό τους, και στο άλλο χαίρονται μια καινούργια γέννηση. Διαφορετικές συνθήκες και αντιμετώπιση της ζωής.
Αν δούμε προσεκτικά την εσωτερική μας ζωή θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε την ίδια συγκρότηση. Εξωτερικά είμαστε ενωμένοι, εσωτερικά όμως διεσπασμένοι. Υπάρχουν μέσα μας διάφορα «διαμερίσματα» τα οποία είναι στεγανά χωρισμένα μεταξύ τους. Άρα βιώνουμε την διάσπαση της προσωπικότητος. Είμαστε διεσπασμένοι και αλλοτριωμένοι, γι' αυτό νευρωτικοί. 



alt


Ο Stecker λέγει ότι ο σύγχρονος νευρωτικός άνθρωπος ζει σε «διαμερίσματα» ή «στεγανά τμήματα». Γράφει χαρακτηριστικά: «Υπάρχει ένα τμήμα για τους φίλους και άλλο για τους εχθρούς, ένα για την οικογένεια και άλλο για τους έξω, ένα για τους κοινωνικά ίσους και άλλο για τους κατωτέρους του. Ως εκ τούτου ό,τι συμβαίνει στο ένα διαμέρισμα, δεν φαίνεται στον νευρωτικό ως αντίφαση με ό,τι συμβαίνει στο άλλο».
Αυτό στη γλώσσα της Εκκλησίας λέγεται υποκρισία, ασθένεια. 

Θα προσπαθήσω να επεκτείνω το θέμα, αναφέροντας μερικά παραδείγματα για να γίνει περισσότερο σαφές. Μπορεί να είμασθε ταυτόχρονα λυπημένοι και χαρούμενοι. Ενώ εσωτερικά ζούμε μια τραγωδία, εξωτερικά υποκρινόμαστε, παρουσιαζόμαστε σαν οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι. 

Ένα «διαμέρισμα» είναι κατειλημμένο από το σύγχρονο κοσμικό πνεύμα, όπως λέμε, ενώ ταυτόχρονα ένα άλλο είναι αφιερωμένο στον Θεό. Εκκλησιαζόμαστε την Κυριακή, αλλά η εκκλησιαστική ζωή και η ατμόσφαιρα της θείας Λειτουργίας δεν μεταμορφώνει ή δεν επηρεάζει την κοινωνική ζωή και όλη την αναστροφή. Αδικούμε τους ανθρώπους και ταυτόχρονα μιλάμε για την επικράτηση της δικαιοσύνης. 


Είμαστε δημοκράτες στην πολιτική μας σκέψη, αλλά στην καθημερινή ζωή με τους συνανθρώπους μας είμαστε δικτάτορες. Ενώ η δημοκρατία είναι φρόνημα και ζωή εμείς την κάναμε μόνο ιδέες, μόνο πολιτικές σκέψεις και τίποτε περισσότερο. 

Εμφανιζόμαστε εξωτερικά «καθώς πρέπει» και όμως εσωτερικά είμαστε άθλιοι. Όπως λέγει ένας άγιος εξωτερικά φαινόμαστε άγιοι, ενώ εσωτερικά είμαστε άγριοι. Και όπως σε μια πολυκατοικία υπάρχουν και άχρηστοι χώροι ή όπως σε ένα διαμέρισμα έχουμε το σαλόνι που το στολίζουμε κατάλληλα και την αποθήκη μέσα στην οποία όλα είναι «φίρδην-μίγδην», έτσι γίνεται και στον εσωτερικό μας χώρο. 

Διατηρούμε μια ωραία βιτρίνα για τον κόσμο, αλλά έχουμε ένα βρωμερό υποσυνείδητο που δεν θέλουμε να το καθαρίσουμε ή να το τακτοποιήσουμε.
Φωνάζουμε για ελεύθερα ατομικά δικαιώματα ενώ συγχρόνως υποδουλώνουμε τους άλλους στον εαυτό μας ή τον εαυτό μας σε άλλους υψηλά ισταμένους. 

Όπως έχει σημειώσει ένας καθηγητής (Κορναράκης) «ό,τι έχει οικοδομήσει ο άνθρωπος αυτός (ο νευρωτικός) είναι μια ¨πολυκατοικία¨ αντιφάσεων και εσωτερικών διασπάσεων με πολλά και στεγανά διαμερίσματα ¨λογικώς ερμητικά κλειστά¨. Ούτω ενώ εξωτερικώς το οικοδόμημά του είναι, τρόπον τινά ¨μοντέρνον¨ εσωτερικώς αποτελεί λαβίρυνθον διεσπασμένων και απομονομένων ψυχικών περιοχών». 


alt


Γενικά είμαστε διεσπασμένοι. Παρά την εξωτερική ενοποίηση ζούμε το δράμα της διαιρέσεως. Γι' αυτό ένα από τα πρωταρχικά μηνύματα των καιρών μας είναι να ενοποιήσουμε την διεσπασμένη προσωπικότητά μας. 

Η Εκκλησία είναι κοινωνία Ανθρωπων και χώρος της προσωπικότητος. Μπορούμε να δούμε την Εκκλησία και ως «λίκνο του Έθνους», αλλά κυρίως πρέπει να την δούμε ως εργαστήριο της ενοποιήσεως του εαυτού μας. Η θεολογία, η λατρεία και η ασκητική της Ορθοδοξίας αποβλέπουν στο γκρέμισμα των διασπαστικών χώρων και στην ενοποίηση του εσωτερικού μας κόσμου, αποβλέπουν στην κάθαρση όλων των αθλίων αποθηκών του υποσυνειδήτου. 

Πρέπει να ανοίξουμε όλα τα διαμερίσματα για να ενοποιηθεί ο χώρος. 

Πρέπει να γκρεμίσουμε τα διαχωριστικά για να πέσουν τα φράγματα. Γιατί, τι το όφελος να επιδιώκουμε την ενότητα των εθνών, ενώ είμαστε εσωτερικά αποδιοργανωμένοι και διχασμένοι; 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ "ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ"
Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου Βλασίου Ιερόθεου

Νοέμβριος 1985 «Ποιότητα Ζωής»

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ

http://www.pelagia.org/

ISBN :

9607070321

  Κωδ.   10-10-007

  

 


 


Οι ¨αγιοι¨ της Συνοδου, κι οι οντως Αγιοι της Εκκλησιας..

alt



Στον αποηχο της¨Μεγαλης Συνοδου¨ λίγα λόγια για τον Αγιο Γέροντα Παϊσιο

(μια και κατά την Συνοδο, ακουγα συνεχώς τον Πατριαρχη, να απευθυνεται στους ¨αγιους¨ προκαθημενους και μη..εννοειται κατ ονομα μονον, αφου η αγιοτης κατακταται με κοπο, δακρυα, και αιμα..

... Θα σας πώ μιαν ιστορία ,απ ενα απ τα δεκάδες  βιβλία 

( Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου) που έχουν κυκλοφορήσει για τον αγιο Γέροντα, και που αφορά την ¨επίσκεψη¨της Αγίας Ευφημιας το καλύβι Του ,στο Αγιο Ορος..

Το επίκεντρο ( για μένα) είναι αυτό που του μετέφερε η Αγία, για το πόσο όμορφα ¨περνούνε¨οι Αγιοι αλλά και οι ¨φίλοι¨του Χριστού, στον ¨κόσμο¨που μας υπεσχέθη ο Χριστός..


alt


 Σήμερα, και μάλιστα αυτό τον καιρό, ακούς όλο τον κόσμο να λέει , πού θα πάει διακοπές. Σε ποιό κοσμικό κέντρο, καταφερε να κλείσει δωματιο..Πόσο πιό οικονομικά είναι να πάει κανείς στο εξωτερικο.. να...¨ξεκουρασθεί¨και τόσα άλλα. Ολοι θέλουμε να περνάμε καλά..

Ακου λοιπόν τί λέει ο Μεγάλος αυτός σύγχρονος Γέροντας..( αγιος πλεον επισημα από  την Εκκλησια μας ) σ έναν επισκέπτη του, πνευματικό του τέκνο, ως φαίνεται..

Ήσυχα καθόμουν στο Κελλί μου, ήρθε και με ¨παλάβωσε¨. Ωραία περνούν ¨επάνω¨. 

Τι συμβαίνει, Γέροντα; 

Θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.  Του διηγήθηκε τότε το έξης:

Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα.. Την Τρίτη, κατά η ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο Κελί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει: Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών .... Σκέφθηκα: Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος;. Εν τούτοις ένιωσα μια θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα: Ποιος είναι; Η Ευφημία (απαντά). -Σκεφτόμουν, ποια Ευφημία; Μήπως καμιά γυναίκα έκανε καμιά τρέλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;. Ξαναχτυπά. Ρωτάω: Ποιος είναι; Η Ευφημία, άπαντα και πάλι. Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην τρίτη φορά που χτύπησε, άνοιξε μόνη της η πόρτα, που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο. Πετάχτηκα από το Κελί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδήλα. Την συνόδευε κάποιος, που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίσθηκε. Παρ' όλο πού ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποια είναι·


alt


 Η μάρτυς Ευφημία, (απαντά). Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. 

Ό,τι κάνω εγώ να κάνης και συ. Μπήκα στην Εκκλησία, κάνω μια μετάνοια λέγοντας: «Εις το όνομα του Πατρός». 

Το επανέλαβε με μετάνοια. «Και του Υιού». «-Και του Υιού», είπε με ψιλή φωνή.

 -Πιο δυνατά, ν' ακούω, είπα και επανέλαβε δυνατότερα. 

-Ενώ ήταν ακόμα στο διάδρομο έκανε μετάνοιες, όχι προς την Εκκλησία, αλλά προς το Κελί μου. Στην αρχή παραξενεύτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος, κολλημένη σε ξύλο, πάνω από την πόρτα του Κελιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για τρίτη φορά. 

-«Και του Αγίου Πνεύματος» Μετά είπα: «Τώρα, να σε προσκυνήσω και εγώ». Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα αναίδεια να την ασπασθώ. 

-Ύστερα κάθισε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία που είχα (στο εκκλησιαστικό θέμα). 

-Μετά μου διηγήθηκε την ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια αγία Ευφημία, αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγείτο τα μαρτύρια της, όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα...Πα, πα, πα..

Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια; ρώτησα. 

Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια. 



alt


Μετά απ' αυτό το γεγονός για τρεις μέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. 

Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω, ούτε τίποτα ... συνεχώς δοξολογία». 

Σε επιστολή του αναφέρει: «Σ' όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση 

στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή ...». 

Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους». Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία ... (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν». Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν». Και ένα εξαποστειλάριο κατά το «Τοις μαθηταίς συνέλθωμεν ...», που άρχιζε: 

«Μεγαλομάρτυς ένδοξε του Χρίστου Ευφημία, σ' αγαπώ πολύ-πολύ μετά την Παναγία ...». 

(Φυσικά αυτά δεν τα είχε για λειτουργική χρήση, ούτε τα έψαλλε δημοσίως). 

Παρά την συνήθειά του βγήκε πάλι στην Σουρωτή και έκανε τις αδελφές μετόχους αυτής της ουράνιας χαράς. Με την βοήθειά του και τις οδηγίες του αγιογράφησαν την Αγία, όπως του εμφανίσθηκε. Ο Γέροντας φιλοτέχνησε το αρνητικό της εικόνος της Αγίας σε μήτρα ατσάλινη με την οποία έκανε πρεσσαριστά εικονάκια και τα μοίραζε ευλογία στους προσκυνητές εις τιμήν της αγίας Ευφημίας. Κατά το σκάλισμα δυσκολεύτηκε να κάνη τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού. Είπε: «Παιδεύτηκα να κάνω το χέρι της, αλλά μετά έβαλα έναν καλό λογισμό: «Ίσως επειδή και εγώ την παίδεψα την καημένη». 


alt


Η πορεία της ευλογημένης ζωής αυτού του αγιου  Γεροντα, υπήρξε σταθμός..

Ενας απ τους δυό-τρείς, που οριοθέτησαν και χάραξαν πορεία στη ζωή μας ,τον προηγούμενο αιώνα. 

Οσο κι αν μας είναι δύσκολο να το χωνέψουμε..

Υπάρχει μιαν άλλη ( ή μήπως άλλες) ζωή. 

Ηδη κι η φτωχιά μας επιστήμη, έχει αρχίσει να το ψελλίζει..διστακτικά μεν, αλλά καθαρά..Υπάρχει κι άλλος κόσμος..

Ισως ¨Ο Κόσμος¨που σημαίνει στολισμός, στολίδι, ομορφιά..Και σ αυτήν την ομορφιά δεν υπάρχει χώρος για πόνο..



Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ..ΜΕΣΑ ΑΠ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ..

 alt


Πολλά σύγχρονα γεγονότα 

Παγκόσμια, Κοινωνικά, Προσωπικά.. 

πολλές καταστάσεις, πολλές πληροφορίες, 

πολλά «δημόσια» και μη «πρόσωπα» παρελαύνουν, 

τρέχουν μπροστά στα μάτια μας.

Ζητούν μια αξιολόγηση, μια ερμηνεία, μια τάξη.

Ανάλογα με την άποψη του παρατηρητή, αλλάζουν και μέγεθος, 

σημασία και δύναμη όλα αυτά τα εξωτερικά ερεθίσματα.

Ποια είναι, λοιπόν, η «μεγάλη είδηση»;

Ποιο Ειναι Το Πραγματικο

«Προσωπο Της Ημερας»;




alt



Τήν εποχή του Χριστού έγινε ένα συμβάν, ένα γεγονός, 

το οποίο διασώζει ως είδηση ο Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Ειναι Το Επεισοδιο Της Χαναναιας.

Κάτι ασήμαντο για την «ειδησιογραφία», την τότε και την σημερινή, 

όμως πολύ σημαντικό για τον Ευαγγελιστή:

Μια Γυναικα, Αλλοεθνης, Ενοχλει Εναν Διδασκαλο Ιουδαιο, 

Εναν Ηγετη, Σε Δημοσιο Χωρο, Για Ενα Προσωπικο Της Προβλημα.

Οι συνοδοί ενοχλούνται από την φασαρία.

Ο Διδασκαλος Αυτος ..Της Μιλα Ασχημα,

Αυτη Εξευτελιζει Ακομη Περισσοτερο Τον Εαυτο Της,

Και Τελικα Ο Διδασκαλος ..

Την Επαινει Για Την Σταση Της Και 

Της Διδει Υποσχεση Οτι Θα Ικανοποιηθη

Το Αιτημα Της ...



alt


Αυτό είναι το γεγονός.

Ποια είναι Τα Πραγματικά Γεγονότα που συνέβησαν 

Σ' αυτό το φαινομενικά ασήμαντο επεισόδιο της καθημερινότητας;

Γιατί αυτή η γνωστή και άγνωστη συνάμα περικοπή,

Αυτή η τόσο τρυφερή μες στην σκληρότητά της,

μας φανερώνει, (ή μας κρύβει), πολλές πραγματικότητες, 

όπως συνηθίζει ο λόγος του Ευαγγελίου να κάνη. 

Τολμούμε να ξεχωρίσουμε:

Την Αναζητηση Της Θεραπειας

Στο ¨Προσωπο Του Χριστου¨.. 

μια αναζήτηση που κονιορτοποιεί 

κάθε κατεστημένο, ρατσιστικό δικαίωμα, 

Υπερβαίνει την ευδαιμονιστική ερμηνεία του κόσμου 

και Έχει ως τέλος την υιοθεσία. 

Την κατάλυση της πραγματικής τυραννίας. ·

Την κατάργηση της φυλετικής υιοθεσίας 

της Παλαιάς Διαθήκης, 

Εφ' όσον εκπληρώθηκε ο σκοπός της, 

που ήταν η γέννηση της Παναγίας, της Μητέρας Θεού.

Την διάκριση της πραγματικής από την «κληρονομική»,

 «δικαιωματική», «κατεστημένη» Εκκλησία. ·

Την ορθή ερμηνεία και αντιμετώπιση

Του Πόνου Και Της Ατιμίας, 

που γίνεται στην πραγματικότητα ¨Το κλειδί του παραδείσου¨.

Συμβατικά διακρίνουμε αυτές τις αλήθειες, 

οι οποίες πάλι γίνονται μία 

μές στην στοργική διήγηση της Χαναναίας:

Η δια της ¨θεραπείας¨ 

ελευθέρωση του ανθρώπου εν τω προσώπω ..Ιησού Χριστού.



alt

 


ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ..

Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..

 

alt


Ο απόστολος Παύλος, μας συμβουλεύει μεταξύ άλλων,

να εχουμε πάντα χαρα.. 

«Πάντοτε χαίρετε»

Την συμβουλή του αυτή την επαναλαμβάνει αρκετες φορες..

Έτσι στους Φιλιππησίους γράφει·

«Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. πάλιν ερώ, χαίρετε»

Συμβουλεύει δε με επιμονή και επαναλήψεις,

τα όσα είπε στους Θεσσαλονικείς.

Και το κάνει αυτό συστηματικά, δικαιολογούμενος

συγχρόνως γι' αυτή την επιμονή του. Λεει..

«Το λοιπόν αδελφοί μου, χαίρετε εν Κυρίω.

Τα αυτά γράφειν υμίν εμοί μεν ουκ οκνηρόν,

υμίν δε ασφαλές» (Φιλιπ. 3,1).


alt

«Λοιπόν, αδελφοί, χαίρετε ...και ο Θεός της αγάπης

και ειρήνης έσται μεθ' υμών» (Β΄ Κορ. 13,11).

«Ο δε Θεός της ελπίδος πληρώσαι υμάς

πάσης χαράς και ειρήνης ...» (Ρωμ. 15,13).

Βλεπουμε οτι.. σε πέντε χωρία δεν μιλά απλα..

αλλα μας προτρεπει..να χαιρομαστε..

 Στο τελευταίο δε χωρίο, εύχεται να ειμαστε

γεματοι  από ..«πάσης χαράς».

Λογικο να σκεφθουμε..Γιατί ο απόστολος Παύλος

είναι τόσο.. φορτικός στο θέμα της χαράς; 

Γιατί μεταξύ άλλων αρετών, όπως είναι

η αγάπη, η ειρήνη, η πίστη, η ελεημοσύνη,

η προσευχή, η εγκράτεια μας.. συμβουλεύει ¨απαιτεί¨

και εν τελει..εύχεται

ν' αποκτήσουμε  τη χαρά..χαρα


alt


Ο  ίδιος τονιζει, σε άλλα σημεία των επιστολών του, ότι..

Η Χαρά Είναι Στοιχείο..

Της Βασιλείας Του Θεού Και Καρπός

Του Αγίου Πνεύματος.

«Ου γαρ εστίν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις,

αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω»(Ρωμ.14,18).

«Ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη ...» (Γαλ. 5,22).

Ετσι λοιπον.. εάν θέλουμε να δούμε ...

 αν κάποιος έχει Πνεύμα Άγιο και..

αν ζει από τώρα

στην ατμόσφαιρα της βασιλείας του Θεού,

Δεν κοιταμε εάν.. νηστεύει, εάν προσεύχεται,

εάν αγρυπνεί, εάν είναι ελεήμων,

αλλά και εάν είναι.. χαρούμενος.

Εάν τωρα παρατηρουμε ότι.. υστερούμε

στο θέμα της βιώσεως της χαράς,

θα ηταν καλο  να το αναφέρουμε

στον Πνευματικο μας.. και να προσπαθησουμε

με κάθε τροπο.. ν' αποκτήσουμε

Το Μεγάλο Αυτό Αγαθό ...Της Συνεχους, Καθημερινης Χαρας..

Δεν Ειναι Ευκολο ...να το καταφερει κανεις..

και μάλιστα αυτό ... το πάντοτε, που μας  ζητά

ο απόστολος Παύλος, όταν τοσα κακά

υπάρχουν γυρω μας..  που μαυριζουν τη ζωη..

και  δεν εξαρτώνται από εμας τους ιδιους..

 Ο Μ. Βασίλειος μας λυνει την απορια τονιζοντας

πως ..όταν λέει ο Παύλος Πάντοτε χαίρετε,

Απευθύνεται ...

Σε Εκείνον Που Ζει ¨Οπως Και Ο Παύλος¨.

alt


Που ζει εν Χριστώ και όχι κατά σάρκα (Γαλ. 9,20).

Έχει νεκρώσει τα μέλη τα επί της γης (Κολ. 3,5).

Έχει την νέκρωση του Ιησού στο σώμα του (Β΄ Κορ. 4,10).  

Που θεωρεί σκοπό της ζωής του το Χριστό

Αυτόν τον ¨άνθρωπο¨, η λύπη δεν μπορεί

καν να τον αγγίξει. 

Διότι δεν είναι τα γεγονότα που δημιουργούν

χαρά ή λύπη αλλά ...

 η ¨διάθεση¨ που τα αντιμετωπίζουμε.

Δεν υπόκειται η ευτυχία ή η δυστυχία

στις εξωτερικές συνθήκες που αντιμετωπίζουμε,

αλλά στη θεώρηση που έχουμε για τη ζωή.

Ποια είναι τα ιδανικά κι οι στόχοι μας

οι σκοποί, κι οι επιδιωξεις  μας.   

 Επομένως, ο απόστολος Παύλος καλωντας μας

 να χαιρομαστε.. δεν κάνει τίποτα άλλο,

από το να μας προτρεπει..ν' αποκτήσουμε

¨νουν Χριστού¨

Και αμέσως μετά αφού πει «πάντοτε χαίρετε»

συνεχίζει λέγοντας·

«αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε». 

Δηλαδή η συνεχής χαρά, είναι συνδεδεμένη

με τη συνεχή προσευχή και τη συνεχή

ευχαριστία προς το Θεό,

(ασχέτως εξωτερικών συνθηκών και γεγονότων

που αντιμετωπίζουμε).

Και συνιστά πάλι ο Παύλος στην

προς Φιλιππησίους επιστολή του,

όπου αμέσως μετά την προτροπή

«Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. 

πάλιν έρω, χαίρετε», λέει·

«Να μην έχετε καμία αγωνία (κανένα άγχος),

αλλά σε κάθε περίσταση να απευθύνετε

τα αιτήματα σας στο Θεό με την προσευχή

και τη δέηση, που θα συνοδεύονται με ευχαριστία»

Συνεπώς χαρά είναι η.. αισιοδοξία.

Η ηρεμία της ψυχής.

Η έλλειψη άγχους και ανασφάλειας.

Η πίστη ότι ο Θεός κυβερνά τον κόσμο και

δεν είναι «απρονόητα τα ημέτερα».

Η πίστη και η βεβαιότητα

ότι θα ¨σταυρωθούμε¨,

αλλά τελικά θα νικήσουμε‡

θα πεθάνουμε, αλλά θα αναστηθούμε‡

θα πονέσουμε κάποτε, αλλά αυτός

ο πόνος και ελεγχόμενος και σχετικός

και παροδικός θα είναι, εφ' όσον ζούμε

και πολιτευόμαστε κατά Χριστόν,

και θα μας δοξάσει υπερβολικά

και απροσδόκητα.

Διότι λέει ο Παύλος·


alt


«Τα παθήματα της παρούσας ζωής δεν είναι

τίποτα μπροστά στη δόξα που πρόκειται να φανερωθεί σ' εμάς» .

 Και όπως συμπληρώνει ο ίδιος στην Β΄ προς Κορινθίους (4,17)·

«Η στιγμιαία ελαφρά θλίψη μας προετοιμάζει αιώνιο βάρος δόξας». 

Επομένως αυτά που είναι λυπηρά στους άλλους,

στους πιστούς επιφέρουν πρόσθετη χαρα και ευφροσύνη.


 alt

Για ολους αυτους τους λόγους

( αγαπητε μου Αντωνη) Παντοτε..Χαιρετε ...


ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑΧΙΝΙ…

ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΥΤΥΧΕΙΣ..

alt


Posted on  


Λιγοι ( τυχεροι) γνωρίζουν τα πραγματικά οφέλη

του ταχινιου..μιας διαιτητικης προσεγγισης..

ιδιαιτερα θρεπτικής αξίας, με ευαφομοιωτη πρωτεΐνη,

ωφέλιμα λιπαρά οξέα, μέταλλα και ιχνοστοιχεία

απαραίτητα για την υγεία και

ισορροπία του οργανισμού μας.


alt


Στις Χωρες Της Μεσης Ανατολης,

αποτελεί βασικό συστατικό της καθημερινής διατροφής,

καθώς χρησιμοποιείται για την παρασκευή

πολλών φαγητών.


alt


Μία Κουταλιά Ταχίνι..μας δινει..

 Πρωτεΐνη 2,55 γρ.

 Καλα λιπαρά 8,06 γρ.

 Υδατάνθρακες 3,18 γρ.

 Φυτικές ίνες 1,4 γρ.

 Απλά σάκχαρα 0,07 γρ.

 Ασβέστιο 64 mg

 Σίδηρο 1,34 mg

 Μαγνήσιο 14 mg

 Φώσφορο 110 mg

 Κάλιο 62 mg

 Νάτριο 17 mg

 Ψευδάργυρο 0,69 mg

 Χαλκό 0,242 mg

 Μαγγάνιο 0,218 mg

 Σελήνιο 0,3 μg

 Θειαμίνη 0,183 mg

 Ριβοφλαβίνη 0,071 mg

 Νιασίνη 0,818 mg

 Παντοθενικό οξύ 0,104 mg

 Βιταμίνη Β6 0,022 mg

 Φυλλικό οξύ 15 μg

 Βιταμίνη E 0,04 mg


alt


Το Ταχίνι Συμβάλλει Στην Προστασία

του οργανισμού μας από οξειδωτικούς παράγοντες,

που ευθύνονται για μια σειρά από προβλήματα,

όπως τα καρδιαγγειακά, κι ο  διαβήτης ..

 Εμποδίζει την ..οξείδωση των λιπαρών οξέων,

που αποτελεί έναν σημαντικό αιτιολογικό

μηχανισμό για τη δημιουργία αθηροσκλήρωσης

 Μειώνει τη χοληστερίνη, και συμβάλλει

στη ρύθμιση της πίεσης.


alt

 

Είναι ιδανικό για διαβητικούς καθώς

έχει χαμηλό γλυκαιμικό φορτιο..


alt


Αρκετες φορες τα βραδια, κανω έναν¨κυκεωνα¨

(Δικη μου ορολογια..)

Αν τον δοκιμασετε θα μεινετε ...

με γεματο το στομα ...

alt


Μια κουταλια ταχινι

( και να μην ακουω τις σαχλαμαρες περι ...βιολογικου ...)

μια  ( εννοειται της σουπας) μελι ...

Καυτο νερο, καθαρο χωρις χλώριο..

Σ ένα μεγαλο μπωλ.. με προσοχη ανακατευουμε

το ταχινι με λιγο νερο ...

Προσθετουμε και το μελι..

Σε δυο λεπτα εχουμε ένα υπεροχο ¨γαλακτωμα¨

οπου ριχνουμε το μουσλι της προτιμησης μας ...

alt

ή νιφάδες βρωμης, προσθετοντας σταφιδες,

κραμπερυ, καρυδια, 2-3 κασιους

 1 δαμασκηνο κομμενο σε μικρα κομματακια ...

2 ξερα βερυκοκα, επισης κομμενα

σε μικρα κομαματακια ...κι

 ένα ...ξερο συκο.

Προσθετουμε το καυτο νερο..και τα αφηνουμε

να μουλιασουν 7-9 λεπτα ...

Μετα ξεπλενουμε καλα το στομα μας ...

βουρτσιζουμε προσεκτικα τη ...γλωσσα μας

και το τρωμε αργα-αργα ....

Δινουμε στον εαυτο μας περιθωριο δυο ωρων

για μελετη ή ότι άλλο προτιμουμε..

και στη συνεχεια κοιμομαστε ( σαν πουλακια)

Την άλλη μερα απλα ειμαστε ευτυχεις ...Χαιρετε..

 

 alt


ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ…

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ...ΟΜΩΣ 





alt


 

Και τι είναι η πίστη;

Έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος, ου βλεπομένων (Εβρ.11, 1), 

 λέει ο Απόστολος Παύλος.

Η πίστη λοιπόν, είναι η βεβαιότητα ότι

Πραγματικά Υπάρχουν Αυτά Που Δεν Βλέπουμε.

Είναι η πεποίθηση δηλαδή ότι θα γίνουν πραγματικότητα αυτά που ελπίζουμε.


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ...ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ..

 

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει ότι:

Για Τα Πνευματικά Μυστήρια Τα Οποία Είναι Πάνω Από Την Γνώση

Και Τα Οποία Δεν Αντιλαμβάνονται Ούτε Οι Δικές Μας Αισθήσεις

Ούτε Η Γνωστική Δύναμη Της Διάνοιας,

ο Θεός μας έδωσε την πίστη.

 

 

Η ΕΞΑΗΜΕΡΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ...ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ..

Εκτός από τον κόσμο, που υπόκειται στις δικές μας πέντε αισθήσεις,

και το ορατό αυτό σύμπαν,




Υπάρχει Απέραντος Αόρατος Κόσμος, που είναι πολύ πιο μεγάλος.

Και τον κόσμο αυτό δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε με τις πέντε αισθήσεις.

Αν όμως είναι απρόσιτος στις σωματικές μας αισθήσεις ...

Μπορούμε Να Λέμε Ότι Αυτός Δεν Υπάρχει;

Μπορούμε όλο τον κόσμο να περιορίσουμε ...

Μόνο Σ' Αυτά  Που Βλέπουμε;



 alt



Ο βάτραχος, όλη τη ζωή του ζει μέσα στον βάλτο

 και δεν γνωρίζει τίποτα εκτός από αυτό.

Δεν γνωρίζει ότι αλλού στον πλανήτη υπάρχουν μεγάλα βουνά.

Δεν έχει ιδέα πως κάπου αλλού υπάρχουν θάλασσες, ωκεανοί

δεν ξέρει τίποτα για τη ζωή των ανθρώπων, τον πολιτισμό, την τέχνη και την επιστήμη,

ούτε γνωρίζει ότι υπάρχουν πόλεις,

δεν ξέρει τίποτα για την ιστορία και τα γεγονότα που έχουν συμβεί.

Δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν οι γαλαξίες και

ότι οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο.




cactus_blooms-2_016

Η γνώση που έχει αυτός ο βάτραχος για τη φύση είναι πολύ φτωχή.

 

Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο βάτραχος μπορεί να σκεφτεί λογικά. Θα έλεγε τότε:

Στ' αλήθεια, υπάρχουν μόνο αυτά που εγώ ακούω και βλέπω,

μόνο ο δικός μου βάλτος, ο κόσμος αυτός όπου ζω,

έντομα και σκουλήκια που τρώω.

Εκτός απ' αυτά τίποτα δεν μπορεί να υπάρχει στον κόσμο ...

Όταν ισχυριζόμαστε πως υπάρχει μόνο ο κόσμος

Που Εμείς Μπορούμε Να Προσεγγίσουμε με τις δικές μας πέντε αισθήσεις,

μοιάζουμε μ εκείνο τον.. βάτραχο.

Είναι δυνατόν, να είναι αρκετές οι δικές μας πέντε αισθήσεις

 για να αντιλαμβανόμαστε όλο τον ορατό και αόρατο κόσμο;

 alt

Γνωρίζουμε πως κάποια ζώα έχουν αισθήσεις που εμείς δεν έχουμε.

Τα περιστέρια, παραδείγματος χάριν, έχουν την αίσθηση της κατεύθυνσης.

Πάντα κατευθύνονται σωστά προς τον προορισμό τους, χωρίς να χάνουν τον δρόμο.

Εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε, δεν έχουμε τέτοια αίσθηση.

Γνωρίζουμε επίσης ότι μερικά από τα ζώα

έχουν αισθήσεις πολύ πιο λεπτές από τις δικές μας,

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Τότε γιατί δεν παραδεχόμαστε ότι για να γνωρίζουμε καλά

τον ορατό αυτό κόσμο χρειάζονται εκτός από τις πέντε και

άλλες αισθήσεις που οι άνθρωποι δεν έχουν;

Πολύ περισσότερο, χρειάζονται άλλες αισθήσεις

Για Να Γνωρίσουμε Τον Αόρατο Κόσμο.

Γιατί δεν παραδεχόμαστε ότι χρειάζεται

καθαρή καρδιά,

ταπεινή και ανοιχτή στα μυστικά της υπάρξεως

για να μπορούμε να προσεγγίσουμε τον αόρατο κόσμο;

 alt

Ας μην αφήσουμε τον εαυτό μας να αμφιβάλλει

για την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου

 και με όλη την καρδιά να πιστεύουμε ότι

πάνω απ' όλο τον κόσμο, ορατό και αόρατο,

Είναι Ο Χριστός Ο Ποιητής Και Κυβερνήτης Πάντων.

 alt

Μερικοί άθεοι επιστήμονες περιφρονούν τη θρησκεία.

Λένε πως δεν πρέπει να συζητάμε

για κάτι που δεν μπορούμε να ερευνήσουμε ...

και ότι ... ανόητοι είναι αυτοί που μιλάνε για άλλη ζωή και άλλον αόρατο κόσμο.

 

Εφόσον όμως αρνούνται την πίστη, μπορούν να πουν ότι η επιστήμη,

με την οποία ερευνούν και εξετάζουν τη φύση και τον ορατό αυτό κόσμο,

προχωρά.. χωρίς πίστη;

Μπορούν να πουν ότι η πίστη αφορά μόνο τους θρησκευόμενους..

Τη στιγμή που και στην επιστήμη ...

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ..

αναπόφευκτα επιτρέπουν την πίστη.

Έχουν δική τους πίστη, όχι θρησκευτική, αλλά είναι πίστη,

γιατί πιστεύουν πολλά που πρακτικά δεν μπορούν να τα αποδείξουν.

Και πάντα, σε όλες τις περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας,

 σημαντική θέση στην επιστήμη είχε η επιστημονική πίστη.

 

Μέχρι πρόσφατα κανείς από τους επιστήμονες

 δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τα άτομα, τα οποία απαρτίζουν την ύλη,

μπορούν να διαμεριστούν σε πιο μικρά στοιχεία.

Υπήρχε μια καθολική πίστη σε όλο τον επιστημονικό κόσμο ότι

το άτομο είναι ένα ακατάτμητο στοιχείο ....

Όμως η πίστη τους ξεγελάστηκε πριν 40 - 50 χρόνια,

επειδή η ανακάλυψη της ραδιενέργειας έδειξε σε όλους ότι τα άτομα διασπώνται.

Τέτοια ναυάγια της επιστημονικής θεωρίας και πίστεως

υπήρχαν πολλά στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Μετά όταν αποδείχτηκε ότι τα άτομα διαμερίζονται,

εμφανίστηκε η πίστη στα ηλεκτρόνια,

τα οποία θεωρήθηκαν τώρα ως η μικρότερη αδιάσπαστη ποσότητα ύλης.

Τώρα όλος ο επιστημονικός κόσμος πιστεύει στο ηλεκτρόνιο.

 ¨Έχει δει κανείς απ' αυτούς το ηλεκτρόνιο;¨

Τότε γιατί το πιστεύουν;

Μου απαντούν: Το πιστεύουμε γιατί βλέπουμε τις.. εκδηλώσεις του.

Αν εσείς πιστεύετε στο ηλεκτρόνιο χωρίς να το βλέπετε,

τότε με ποιο δικαίωμα λέτε ότι

η πίστη μας στον Θεό,

που κι Αυτόν κανείς δεν τον είδε, είναι παράλογη;

και εμείς γνωρίζουμε τον Θεό από τις ενέργειές Του.

Πολλοί προσπαθούν να αποδείξουν πως υπάρχει Θεός  και πολλοί πως δεν υπάρχει.

Αλλά κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να αποδείξει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Μόνο με καθαρή καρδιά μπορεί να δει κανείς τον Θεό.

 

Λοιπόν, ας μην ταράζεται η καρδιά σας απ' αυτά που λένε οι επιστήμονες κατά της πίστεως.

Ας ακολουθήσει η επιστήμη τον δρόμο της.. ερευνώντας τη φύση.

Εμείς Ακολουθούμε Άλλη Οδό, Την Οδό Της Πίστεως ...

κανείς από μας δεν είδε τον δικό του άγγελο φύλακα

και όμως όλοι πιστεύουμε ότι υπάρχει.

 alt

Η πίστη είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός στη γη

και πρέπει να τη φυλάγουμε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο.

 

Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Αλλ' ίδωμεν ποίαν φρόνησιν ενταύθα απαιτεί.

Την του όφεως, φησί. Καθάπερ γαρ εκείνος τα πάντα προΐεται,

καν αυτό δέη το σώμα αποτμηθήναι, ου σφόδρα αντέχεται αυτού,

ώστε την κεφαλήν διατηρήσαι· ούτω και συ φησί,

πλην της πίστεως πάντα εκδίδου, καν χρήματα, καν το σώμα,

καν αυτήν την ψυχήν εκδούναι δέη.

Εκεινο γαρ η κεφαλή και η ρίζα·

κακείνης διατηρουμένης, καν πάντα απολέσης,

άπαντα ανακτήση πάλιν μετά πλείονος της περιφανείας».

(Ιωάννου Χρυσοστόμου. Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Ομιλία ΛΓ' . ΕΠΕ, τα 10, σ. 424.)

 

Δηλαδή ¨Ας εξετάσουμε σ' αυτή την περίπτωση ποια φρόνηση απαιτεί.

Την φρόνηση του φιδιού, θα έλεγε κάποιος.

Διότι όπως αυτό αφήνει τα πάντα, και το ίδιο ακόμα το σώμα,

όταν υπάρχει ανάγκη, αφήνει να διαμελιστεί και δεν προβάλλει μεγάλη αντίσταση,

Προκειμένου Να Σώσει Την Κεφαλή Του.

Έτσι λέει, και συ, εκτός από την πίστη όλα να τα παραδώσεις,

είτε αυτά είναι χρήματα, είτε το ίδιο το σώμα.

Και αν χρειαστεί να δώσεις και την ψυχή σου ακόμα.

Διότι η πίστη είναι η κεφαλή και η ρίζα.

Αν διαφυλάξεις αυτή, ακόμα και στην περίπτωση που θα χάσεις τα πάντα,

θα μπορέσεις ξανά να τα αποκτήσεις και μάλιστα με μεγαλύτερη δόξα¨.

 

Λοιπόν, πιο πολύ απ' όλα να φυλάγουμε την πίστη μας.

 alt

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας


ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ..Ο ΝΕΟΣ ΑΔΑΜ..


alt






Ολοκληρη Η Ανθρωποτης Ειναι Στην Ουσια... 

Ενας Ανθρωπος...Μία Φύσις...με δισεκατομμύρια ..υποστάσεις...

Μήπως γι αυτό και η..καινή εντολή του Χριστού, 

να αγαπάμε αλλήλους; 

Μήπως ο χειρότερος εχθρός μας..

βρίσκεται κρυμένος μέσα μας, καλά καμουφλαρισμένος 

απ τις ιδιότητες της ξεχωριστής υποστασεως .. 

(Εδώ μας βοηθά η χαρτογράφηση του DNA, 

απο την οποία προέκυψε οτι γονιδιακά διαφέρουμε ελάχιστα 

και τα 7 δις άνθρώπων που κατοικούμε σήμερα τον πλανήτη..)

(Ποιήσωμεν Άνθρωπον).


alt








Η Φυση Του Ανθρωπου Ειναι,

Οπως Και Η Φυση Του Θεου,Μία ,Και Κοινή.. 

Σε Όλα Τα Πρόσωπα...

Τα Προσωπα, Ομως, Ειναι Πολλα....

Η Εικονα, Ολων Των Προσωπων Ειναι Μια : 

Ο Σαρκωθεις Λογος Του Θεου,

¨Δι' Ου Τα Παντα Εγενετο¨...

Που Ειναι Εικονα Του Θεου Του Αορατου....

"Και Εποιησεν Ο Θεος Τον Ανθρωπον, 

Κατ' Εικονα Θεου Εποιησεν Αυτον".

Αυτος Ο Ανθρωπος, Που Εγινε Κατ' Εικονα Θεου...

Ειναι Ολος Ο Ανθρωπος....Ολοκληρη Η Ανθρωποτης...

Και Ο Καθενας Μας Ξεχωριστα Σαν Προσωπο....

Όλοι Ειμαστε Δημιουργημενοι Κατ' Εικονα Θεου,

Είτε Το Θέλουμε Είτε Όχι...

Και Ολοι Ειμαστε Καλεσμενοι Στο Καθ' Ομοιωσιν...

Στο Να Ομοιασουμε Με Το Θεο....

Ειμαστε Ολοι Καλεσμενοι Στη Θεωση

Που Μονον Η Κατοικηση ,Μεσα Μας, Του Αγιου Πνευματος 

Μας Χαριζει...Όμως, 

Αν Και Ειμαστε Δημιουργημενοι Ολοι Κατ' Εικονα Θεου ...

Χωρις Να Ερωτηθουμε... 

Στο Καθ' Ομοιωσιν Δεν Ερχομαστε Παρα Μονον ...

Αν Το Θελουμε




alt





Το είπε ο Χριστός 

¨Οστις θέλει οπίσω ελθείν...απαρνησάσθω εαυτόν..¨ 

Επιτρεπουμε Το Πνευμα Το Αγιο Να Κατοικησει Μεσα Μας... ή 

Του Κλεινουμε Την Πορτα Της Ψυχης Μας, Ελευθερα... 

Και είπεν ο Θεός:

Ποιήσωμεν Άνθρωπον Κατ' Εικόνα Ημετέραν Και Καθ' Ομοίωσιν ...

"Και Εποιησεν Ο Θεος Τον Ανθρωπον, 

Κατ' Εικονα Θεου Εποιησεν Αυτον". 

Όλοι είμαστε "κατ' εικόνα Θεού"...

Όμως, Δεν Είμαστε Όλοι Καθ' Ομοίωσιν, 

Παρά Μόνον....Όσοι Το Θέλουν. 

Όλοι Εχουμε Την Ικανοτητα 

Να Δεχθουμε Το Πνευμα Το Άγιο,

Δεν Θελουμε, Ομως, Ολοι ...

Να Κατοικησει Μεσα Μας Ο Παρακλητος


alt


Αυτή είναι η διαφορά του κατ' εικόνα και του καθ' ομοίωσιν....  

Και Εποιησεν Ο Θεος Τον Ανθρωπον, 

Κατ' Εικονα Θεου Εποιησεν Αυτον...

Αρσεν Και Θηλυ Εποιησεν Αυτους....

Η διάκριση σε άρσεν και θήλυ, 

Ειναι Κατι Το Δευτερευον Και Το Εφημερο, 

Κατι Το Επιπλαστο Στον Ανθρωπο..

Δημιουργηθηκαμε Αρσενικα Και Θηλυκα, 

Ανδρες Και Γυναικες...

Για Να Αντιμετωπισθει Η Διασπαση Που Επεφερε 

Η Απομακρυνση Απο Τη Χαρη Του Θεου...

γιά να αντιμετωπισθεί, με μία φυσική δύναμη συνοχής, 

η έλλειψη της Θείας Ενεργείας, 

που με τη στάση μας διώξαμε.

Επομένως, ο άνθρωπος και η κτίση ολόκληρη, 

όπως είναι σήμερα....

Δεν Αντανακλα Τη Βουληση Του Θεου...     


alt




Μας δημιούργησε έτσι, όπως είμαστε σήμερα...

Γιά Να Μπορέσουμε Να Αντιμετωπίσουμε, 

άνθρωποι, ζώα, φυτά και άψυχα, 

τις συνέπειες της απομάκρυνσής μας από το δημιουργό μας...

Ειναι Μια Εφημερη Δημιουργια Αυτη, 

Που Θα Παρελθει....

Η Εκτη Ημερα Σημειωνει Την Ολοκληρωση Της Δημιουργιας.

Δεν πρέπει να την βλέπουμε σαν παρελθόν.

Είναι Και Παρελθόν Και Παρόν Και Μέλλον

όσο μέλλον υπάρχει ακόμη γιά τον φθαρτό τούτο κοσμο.

Τα Εργα Του Θεου Ειναι Και Τα Παιδια Που... 

Δεν Γεννηθηκαν Ακομη Και Τα Ζωα Που 

Δεν Εζησαν Ακομη, 

Και Τα Φυτα Που Δεν Φυτρωσαν Ακομη... 

Ολα Συμπεριλαμβανονται Μεσα Σ' Αυτην 

Την Εκτη Μερα Της Δημιουργιας.... 

η οποία.. Δεν Τελειωσε Ακομη...

Ενώ, όμως, η έκτη μέρα δεν τελείωσε ακόμη, γιά μας ... 

τους εν χρόνω ζώντες..



alt



Η Έβδομη Μέρα Ήρθε Και Τελείωσε. 

Ποια είναι..Η Ημερα Η Εβδομη..

¨Την σήμερον μυστικώς, ο μέγας Μωϋσής προδιετυπούτο, 

λέγων Και ευλόγησεν ο Θεός, την ημέραν την εβδόμην, 

τούτο γάρ έστι το ευλογημένον Σάββατον, 

αύτη εστίν η της καταπαύσεως ημέρα, 

εν ή κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού 

ο μονογενής Υιός του Θεού, 

διά της κατά τον θάνατον οικονομίας, 

τη σαρκί σαββατίσας και εις ό ήν πάλιν επανελθών 

διά της Αναστάσεως, εδωρήσατο ημίν ζωήν την αιώνιον,

 ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος¨ 

(Ακολουθία του Μεγάλου Σαββάτου). 



alt



Η έβδομη μέρα είναι η γέφυρα που συνδέει 

τον φθαρτό τούτο κόσμο των έξ ημερών της γενέσεως των πάντων..

Με Τον Κόσμο Τον Άφθαρτο Και Αιώνιο 

Της Ογδόης Ημέρας, Της Ημέρας Που Δεν Έχει Τέλος, 

Της Ημέρας Της Αιώνιας.

Είναι η ημέρα εκείνη κατά την οποία ο Θεός..

¨Κατέπαυσε Από Πάντων Των Έργων Αυτού, Ών Εποίησε¨...

δια της κατα τον θανατον οικονομιας....

Είναι η ημέρα εκείνου...Του Μεγάλου Σαββάτου....

Η Ηγιασμενη, Κατα Την Οποια Ο Κυριος...

Αποτελειωσε Ολα Τα Εργα Του...

και τα Της Δημιουργιας Και Τα Της Σωτηριας.....

Και έχοντας ολοκληρώσει την Ένωσή Του με την κτίση Του 

μέχρι αυτου του θανατου Είπε Επί Του Σταυρού 

Εκείνον Τον Τελευταίο Λόγο 

¨Τετέλεσται¨ ...που σημαίνει οτι...

Ολοκλήρωσε Το Έργο Του Στη Γή..

Το Έργο Που Ο Πατέρας Του Ανέθεσε Να Πληρώσει 

Ως Ο Δεύτερος Αδάμ..           

(Και που όλοι νομίζουμε οτι εννοούσε οτι το είπε 

για... το δικό του τέλος...τον δικό Του Θάνατο...) 



alt



Και Κατοίκησε Το Μνήμα..

¨Τη Σαρκί Σαββατίσας¨. 


Αυτο Το Ευλογημενο Σαββατο Ειναι Που Εφερε 

Τη Κτιση Ολοκληρη Απο Τη Φθορα Στην Αφθαρσια Και..

¨Δια Της Αναστασεως, Εδωρησατο Ημιν Ζωην Την Αιωνιον¨



alt





ΚΟΙΝΩΝΙΑ..ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ..ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ..

alt


alt

Κάθε κοινωνία στηρίζεται σε μερικές αρχές,

σε δύο βασικά θεμέλια που είναι ο Θεός και ο άνθρωπος.

Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχε μια εντολη.. και την επανέλαβε ο Χριστός..

Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου

και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου ...

αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν (Ματθ. κβ', 37-39).

Πρόκειται για την κατακόρυφη και την οριζόντια διάσταση

κάθε ανθρώπου και της κοινωνίας.

Η κατακόρυφη διάσταση είναι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

(Και στην αρχαία Ελλάδα.. από Θεού άρχεσθαι.)

δεν υπήρχε καμμία εκδήλωση που δεν συνδεόταν

με την επίκληση των θεών.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες άρχιζαν με την θυσία στους θεούς.

Παράλληλη έκφραση είναι το ..αφ' Εστίας άρχου.



alt

Η Εστία ήταν μυθολογική θεότητα,

η οποία ζήτησε να λάβη το προνόμιο από τον Δία να αποδίδωνται σε αυτήν

οι απαρχές των θυσιών.

Επίσης, σε ένα από τα διασωθέντα αποσπάσματα «ελεγείων»

του καταγομένου από την Χίο έλληνος ποιητού Ίωνος (5ος αι. π.Χ.)

συναντάμε τον στίχο:

«εκ Διός αρχόμενοι πίνωμεν».

Επίσης, ο Ξενοφών έχει γράψει την άποψη του Σωκράτη,

σύμφωνα με την οποία

«πειράσθαι σύν τοίς θεοίς άρχεσθαι παντός έργου».

Δηλαδή, θα πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε

την αρχή κάθε έργου με την βοήθεια του Θεού.

Η οριζόντια διάσταση είναι η σχέση

του ανθρώπου με τον συνάνθρωπό του,

αυτό που ονομάζουμε πλησίον.

Στην Παλαιά Διαθήκη πλησίον λεγόταν αυτός

που είναι κοντά στον άνθρωπο,

δηλαδή το πρόσωπο που βλέπουμε, που αισθανόμαστε

που μπορούμε να αγγίξουμε.

Για τον Εβραίο πλησίον ήταν ο ομοεθνής του,

ο οποίος πίστευε στον ίδιο Θεό.

Για τον Χριστιανισμό τα πράγματα έχουν αλλάξει,

διότι πλησίον είναι ο κάθε άνθρωπος,

που ζή και στο πιο απομονωμένο μέρος της γής, ανεξάρτητα

από θρησκεία, εθνικότητα, φύλο, επάγγελμα κλπ.

Επομένως, ο Θεός και ο πλησίον

είναι η βάση κάθε κοινωνικής ζωής..

Η κατακόρυφη και οριζόντια διάσταση δείχνει

την ωριμότητα κάθε ανθρώπου.

Σή­με­ρα  στην κοι­νω­νί­α  ε­πι­κρα­τει..

ο θά­να­τος και του Θε­ού και του πλη­σί­ον,

ο­πό­τε κα­ταρ­γού­νται ή δι­α­τα­ράσ­σο­νται οι σχέ­σεις

με­τα­ξύ της ο­ρι­ζό­ντι­ας και κα­τα­κό­ρυ­φης σχέ­σε­ως

του αν­θρώ­που προς τον Θε­ό και την κοι­νω­νί­α..


alt

Ο ¨δυτικός άνθρωπος¨ δεν χρειαζόταν έναν θεό

που ήταν εκδικητικός, άσπλαχνος, φεουδάρχης ,

(όπως εκφραζόταν στην Δύση), γι' αυτό και τον αρνήθηκαν.

Έτσι, δεν πέθανε ο Θεός,

αλλά στην πραγματικότητα πέθανε

ο.. άνθρωπος για τον Θεό.

Η ευρωπαϊκή ενότητα στηρίζεται πάνω στην οικονομία..

«Οικονομική Ένωση της Ευρώπης»,

«Νομισματική Ένωση της Ευρώπης», «Ευρωζώνη» κλπ.

Πρόκειται για μιαν Ευρώπη που

δεν στηρίζεται στον πολιτισμό,

(ο οποίος σαφώς έχει και το στοιχείο το θρησκευτικό),

αλλά μόνον στο χρήμα, γι' αυτό και καταρρέει.

Σήμερα στην Ευρώπη παρατηρείται αδιαφορία

για θρησκευτικά ζητήματα ... 

η Ευρώπη είναι πεθαμένη (ως προς τον Θεό.)

Τα ¨χριστιανικά βιβλία¨ που εκδίδονται

από Προτεστάντες, Αγγλικανούς κλπ.

αναφέρονται σε ένα χριστιανικό ή και θρησκευτικό συγκρητισμό,



alt


δηλαδή κάνουν λόγο για τα κοινά στοιχεία

που υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες,

για την ενότητα της χριστιανικής σκέψης,

χωρίς να στηρίζονται στην πίστη και στις διάφορες ομολογίες.

Ορθόδοξα βιβλία που  εκδίδονται στην Αμερική,

δεν κυκλοφορουν  στην Ευρώπη ,

παρα σε ένα μικρό μονο ποσοστό .

Ο Ευρωπαίος  ...δεν ενδιαφέρεται για τον Θεό

και ό,τι έχει σχέση με την επικοινωνία μαζί Του.

Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς ..

είχε αναγγείλει από τις αρχές του 20ου αιώνα ότι..

ο κρυφός πόθος πολλών, από τα δημιουργήματα

του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ,είναι

 η απελευθέρωσις του ανθρώπου από τον Θεόν.

Η Ευρώπη αφού υιοθέτησε την αρχή του Νίτσε 

ότι ο Θεός..απέθανε,

τότε τί έμεινε στην Ευρώπη από την έξοδο 

του Θεού από το σώμα της;

Απαντά ο ίδιος:

Έμεινε ένα πτώμα, όπως πτώμα γίνεται 

το σώμα του ανθρώπου,

όταν φεύγη η ψυχή.


alt

Ο Ντοστογιέφσκι είπε κάποτε:

Θέλω να πάω εις την Ευρώπην και γνωρίζω

ότι μεταβαίνω εις.. νεκροταφείον.

Δεν είναι κα­θόλου τυχαίο, το ότι κατά τον 19ο  και 20ο  αιώνα, 

κυριαρχεί η ψυχανάλυση, αφού

Η Απο­μόνωση Κερδίζει Έδαφος,

τά πλέον ευαίσθητα άτομα σπαράσσονται

από μιαν αγωνία στην οποία δίδεται το όνομα νεύρωση.

Μέσω της ψυχανάλυσης, θα ανα­δο­μήσουν την ανθρώπινη σχέση,

όχι με κάποιον πλησίον

αλλά με έναν.. επαγ­γελματία.

Η ανάγκη τους για εγγύτητα, είναι τόσο βίαιη ,

που δημιουργεί ένα πλεό­νασμα οικειότητος με εκείνον,

(τον επαγγελματια αναλυτη)                     

κι αυτό καλείται μεταβίβαση ..και με την σειρά της                              

η μεταβιβαση) θε­ω­ρείται ..νευρωτική.


alt

Ο Φρόιντ υποδεικνύει ¨τεχνικές¨ για να την συγκρατήσει

και να την εμπεριέξει.

Θέτει τον ασθενή στο ντιβάνι για να απομακρύνει 

το βλέμμα του.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν

και οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη να έχουν 

κάποιον δίπλα τους.

Σήμερα, όμως, οι άνθρω­ποι, κυρίως στις μεγαλουπόλεις,

 δεν αισθάνονται δίπλα τους άλλους ανθρώπους,

ζουν μόνοι τους, αισθάνονται μια μοναξιά,

αισθάνονται τον πλησίον τους ως απειλή της ύπαρξής τους.

Μπορεί κανείς να συναντά κάθε μέρα χιλιάδες ανθρώ­πους

στον δρόμο, στην εργασία,

αλλά είναι άγνωστα πρόσωπα σ' αυτούς.

Οι Άνθρωποι Ζουν Μέσα Σε Μεγαλουπόλεις.

Στην πολυκοσμία με τους μετανάστες και τους ξένους ..

ο άνθρωπος αισθάνεται εντελώς μόνος.

Όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στο σπίτι του

μετά την καθημερινή εργασία,

είναι αποπροσανατολισμένος ..αλλά και 

Όταν Ανοίγει Την Τηλεόραση,

Μπορεί Να Συναντήσει Σε Ελάχιστες Στιγμές,

Χιλιάδες Άλλα Άτομα ...

Αλλά Συνάμα Και Ελάχιστα Υπαρκτά. 

Έτσι, έχει χαθή η έννοια του ζωντανού πλησίον.

Επίσης παρατηρούμε ότι κατά ένα μεγάλο μέρος

οι διπλανοί του ανθρώπου

έχουν αντικατασταθή από τις μηχανές.

alt



Ο Άλντους Χάξλεϋ (Aldous Leonard Huxley, 1894 - 1963)

στο περιφημο έργο του ο Θαυμαστός καινούριος κόσμος,

Brave New World ,το εγραψε το.. 1932,

περιγράφει με συγκλονιστικες λεπτομερειες

τον ..δικο μας κοσμο σημερα..90 χρόνια μετα..

μιαν εφιαλτική, προφητική ενατένιση ενός τέλειου

τεχνοκρατικά πολιτισμού

που βασίζεται στον φυσικό και ψυχολογικό καταναγκασμό..

και την απολυτη απομονωση απ τον πλησιον..

Ο Τζώρτζ Όργουελ το 1949 έκανε λόγο για τον μεγάλο αδελφό.

Μια παντοδύναμη εξουσία, η οποία καταργουσε την ιδιωτικη ζωη ...

Ο Ρέι Μπράντμπερι 

(Ray Douglas Bradbury) 


alt


το 1953 περιέγραψε μια κοινωνία, στην οποία τα βιβλία

ήταν απαγορευμένα και οι άνθρωποι ζούσαν

περικυκλωμένοι από οθόνες τις οποίες ονόμαζε

¨η οικογένειά μου¨

Η εξουσία εξαφάνιζε τους γείτονες..

γείτονας ήταν πλέον μόνο η οθόνη.

(σ.σ. ηδη εγγίζουμε πλεον το ¨οραμα¨του Μπραντμπερυ..

οντας μονιμα πισω απ την οθονη του πολυτιμου, 

μοναδικου μας smartphone..)

Επομένως, ¨στό προ-τεχνολογικό κόσμο¨,

η γειτνίαση των ανθρώπων ήταν ουσιαστική, τώρα δεσπόζει

Η Απόσταση, Η Έμμεση Σχέση Και Η Σχέση

Δια Των Μέσων Ενημέρωσης.

Η εντολή (αγάπα τον πλησίον σου) κενώνεται.

Και τούτο διότι δεν έχουμε πλέον κανένα να.. αγαπήσουμε.

Χάθηκε η επικοινωνία του ανθρώπου με τον συνάνθρωπό του

και στην καλύτερη περίπτωση γίνεται.. έμμεση..

Οπότε επα­νεμφα­νίζεται με διαστρεβλωμένη μορφή,

όπως φαίνεται σε πολλές ψυχοπα­θολογικές καταστάσεις.

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει πλεον..

και την αίσθηση του Θεού και την αίσθηση του πλησίον ...

 Ο Θεός Πέθανε Γι' Αυτόν,

ο ουρανός κενώθηκε από τον Θεό, 

αλλά πέθανε και ο πλησίον γι' αυτόν,

 δηλαδή κενώθηκε και η γή, 

και το κυριότερο και ο ίδιος έπαυσε 

να είναι πλησίον του Θεού και του ανθρώπου.

Στην πραγματικότητα, ο σύγχρονος άνθρωπος

είναι ορφανός και από Θεό και από άνθρωπο.

Είτε Από Την Κατακόρυφη Οπτική,

Πέθανε Ο Ουράνιος Πατήρ Του,

 Είτε Από Την Οριζόντια

Πέθανε Εκείνος Που Στεκόταν Στο Πλάι Του.

Συνεπώς, Όπου Και Να Ρίξει Το Βλέμμα,

Νιώθει Ορφανός.

Έτσι, μετά τον θάνατο του Θεού του Νίτσε,

ακολούθησε ο θάνατος του πλησίον

με την μετα-τεχνολογική και μετα-θρησκευτική εποχή ...

 και μετά τον θάνατο του πλησίον ακολουθεί και

η μετα-ανθρώπινη εποχή.


alt


Η κρίση της σημερινής εποχής. Δεν ειναι οικονομική,

αλλά κοινωνική, ανθρωπιστική, πολιτιστική 

και θεολογική.

Η ορφάνεια μαστίζει τους ανθρώπους,

ορφάνεια από Θεό και πλησίον.

Και όταν ο άνθρωπος θέλη να στηριχθή πάνω 

σε οικονομικά μεγέθη,

και τότε αισθάνεται την μοναξιά,

αφού δεν ικανοποιούνται οι υπαρξιακές του αναζητήσεις.

Σ αυτήν την δύσκολη εποχή έχουμε ανάγκη από τον Θεό,

αλλά και από τον πλησίον.

 Το Θεό πρέπει να τον αισθανθούμε μέσα στην καρδιά μας

ως αγάπη και μέσα στην Εκκλησία ως Πατέρα ...

και τον συνάνθρώπό μας πρέπει 

να τον αισθανθούμε ως αδελφό μας.

Εμείς πρέπει να πορευόμαστε προς τον Θεό,

καθώς επίσης να κινούμαστε

και προς τον συνάνθρωπονα γινόμαστε πλησίον

του κάθε ανθρώπου που υποφέρει και πονά.

Επομένως, υπάρχει μεγάλη ανάγκη

της ανιδιοτελούς αγάπης και προς τον Θεό 

και προς τον άνθρωπο.

Γι' αυτό και πρέπει να τιμούμε

κάθε εθελούσια προσφορά και κάθε κενωτική-θυσιαστική αγάπη.


Ναυπάκτου και Αγιου Βλασίου, Ιερόθεος.

alt



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ…ΕΝΑ ΥΒΡΙΔΙΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ..



alt









Τα τελευταία χρόνια, 

παρακολουθούμε ένα θέατρο παραλόγου..

Κόσμος πολύς στους δρόμους, να διαμαρτύρεται

για την απώλεια κεκτημένων.

Κόσμος να συνωθείται στα δημόσια κέντρα υγείας,

προσπαθώντας να βρεί θεραπεια σε όλο

και περισσότερες αρρώστιες που ξανάρχονται

στο προσκήνιο, με τους λαθρομετανάστες

να κατακλύζουν τη χώρα μας..

Η ελονοσία, η φυματίωση, η πνευμονία,

οι κάθε είδους ιώσεις γεμίζουν 

τα έκτακτα των νοσοκομειων..

με τους γιατρούς να μην μπορούν να περιθάλψουν

τους αγωνιούντες ασθενείς ...


Μέσα σ όλον αυτόν τον κυκεώνα

ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου  επισημαίνει

την κύρια αιτία της κρίσεως που βιώνει

ολόκληρη η ευρωπαϊκή ένωση

και ειδικότερα εμείς σαν λαός αλλά και σαν  εθνος.



alt




Η γραφίδα του Μητροπολίτου 

υπήρξε πάντα ορθή,

οξεία, και απόλυτα περιγραφική, χαράζοντας

τόσο το πλαισιο, αλλά κυρίως τα αίτια,

τις υπερβολές, και την θεραπεία σε πρώτο βαθμό ,

αλλά και την ίαση εν τέλει των προβλημάτων αυτών..

Μελέτησα χωρίς ανάσα το κείμενο, 

και φρονώ οτι

είναι η πρώτη φορά που κατατίθεται λόγος καρδιάς

σε ένα πολύ σπουδαίο θέμα στο οποίο , 

εμείς τυχαίνει να είμαστε πρωταγωνιστές..

(για να μην χρησιμοποιήσω ιατρική ορολογία,

όπου θα είχαμε το ρόλο του ...ινδικού χοιριδίου..)


Ο λόγος του Ναυπάκτου γλαφυρός, χυμώδης,

εμπεριστατωμένος, αποδεικτικός,

και εν τέλει ουσιαστικός,

δίνει στον αναγνώστη του να καταλάβει οτι πέρα

των οικονομικών υπάρχουν και άλλοι λόγοι

σοβαρότεροι, για τους οποίους, 

ή ένεκεν των οποίων,

βιώνουμε αυτή τη στιγμή το θέατρο

του παραλόγου..στη ζωή μας..


Παρακαλώ μελετήστε το κείμενο που ακολουθεί,

και μην σταθείτε απλά στην επιφάνειά του..

 


 

Η έ­ντα­ξη της Ελ­λά­δος στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση

δη­μιούρ­γη­σε νέ­ες συν­θή­κες ζω­ής και δια­φό­ρους

προ­βλη­μα­τι­σμούς, που κα­λού­μα­στε πολ­λές φο­ρές

να α­ντι­με­τω­πί­σου­με.

Έ­νας α­πό τους προ­βλη­μα­τι­σμούς συν­δέ­ε­ται 

με το ποιά εί­ναι

η πο­λι­τι­στι­κή υ­πο­δο­μή της Ευ­ρώ­πης, και τί σχέ­ση έ­χει αυ­τή

η υ­πο­δο­μή με τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, πό­σο και σε ποιά ση­μεί­α

ε­πη­ρε­ά­στη­κε η Ευ­ρώ­πη α­πό τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό

και κα­τά πό­σο τον εκ­φρά­ζει,

αλ­λά και ποι­ές εί­ναι οι συν­θή­κες της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης

στις η­μέ­ρες μας.

Το θέ­μα αυ­τό εί­ναι σο­βα­ρό και χρή­ζει α­ντι­με­τω­πί­σε­ως.

Στην συ­νέ­χεια θα ε­κτε­θούν με­ρι­κές σύ­ντο­μες σκέ­ψεις,

χω­ρίς πε­ραι­τέ­ρω α­να­λύ­σεις και χω­ρίς να δι­εκ­δι­κώ το α­πό­λυ­το.


1. Οι ό­ροι ε­νο­πo­ί­η­ση και ο­λο­κλή­ρω­ση


Ό­πως ε­πι­ση­μαί­νει ο Κα­θη­γη­τής Πα­να­γι­ώ­της Ι­ω­α­κει­μί­δης,

που γνω­ρί­ζει πο­λύ κα­λά τα ευ­ρω­πα­ϊ­κά πράγ­μα­τα,

ο ό­ρος «ε­νο­ποί­η­ση» (u­n­i­f­i­c­a­t­i­on) της Ευ­ρώ­πης

χρη­σι­μο­ποι­εί­ται α­πό την Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Ε­πι­τρο­πή σχε­δόν

ταυ­τό­ση­μα με τον ό­ρο «ο­λο­κλή­ρω­ση» 

(i­n­t­e­g­r­a­t­i­on) της Ευ­ρώ­πης.

Ό­μως συ­νή­θως χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ο ό­ρος ε­νο­ποί­η­ση

με έν­νοια οι­κο­νο­μι­κή, δη­λα­δή γί­νε­ται λό­γος για

οι­κο­νο­μι­κή ε­νο­ποί­η­ση, και ο ό­ρος ο­λο­κλή­ρω­ση

χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε με έν­νοια πο­λι­τι­κή και γί­νε­ται λό­γος

για πο­λι­τι­κή ο­λο­κλή­ρω­ση.

Άν δη κα­νείς το θέ­μα α­πό πλευ­ράς γλώσ­σας,

τό­τε θα δια­πι­στώ­ση ό­τι η ε­νο­ποί­η­ση (u­n­i­f­i­c­a­t­i­on)

προ­έρ­χε­ται α­πό το ρή­μα u­n­i­fy 

που ση­μαί­νει δια­μόρ­φω­ση

μιας ε­νό­τη­τας, και ο ό­ρος 

ο­λο­κλή­ρω­ση (i­n­t­e­g­r­a­t­i­on)

προ­έρ­χε­ται α­πό το ρή­μα i­n­t­e­g­r­a­te που ση­μαί­νει

συν­δυ­α­σμό δύ­ο δια­φο­ρε­τι­κών με­ρών σε έ­να σύ­νο­λο

και ση­μαί­νει την «δια­δι­κα­σί­α της ο­λο­κλή­ρω­σης

που ο­δη­γεί σε υ­πε­ρε­θνι­κές διαρ­θρώ­σεις».


Το γε­γο­νός αυ­τό ο­δη­γεί την σκέ­ψη μας στο

τί ε­νο­ποί­η­ση ε­πι­δι­ώ­κε­ται:

οι­κο­νο­μι­κή ή πο­λι­τι­κή, η έ­νω­ση λα­ών και ε­θνών

ή η ε­νό­τη­τα υ­πε­ρε­θνι­κών διαρ­θρώ­σε­ων,

και κα­τ' ε­πέ­κτα­ση τί α­κρι­βώς ε­πι­ζη­τεί­ται:

Η ο­μο­σπον­δί­α της Ευ­ρώ­πης ή

Η συ­νο­μο­σπον­δί­α των Ευ­ρω­πα­ϊ­κών λα­ών;

Αυ­τό έ­χει σχέ­ση και με τον πο­λι­τι­σμό

και τις ι­διαι­τε­ρό­τη­τες κά­θε λα­ού.

Και γύ­ρω α­πό αυ­τό το θέ­μα γί­νε­ται με­γά­λη συ­ζή­τη­ση

σή­με­ρα στην Ευ­ρώ­πη με­τα­ξύ γαλ­λο­γερ­μα­νι­κού

και αγ­γλο­σα­ξω­νι­κού ά­ξο­να, χω­ρίς να έ­χουν κα­τα­λή­ξει

σε συ­γκε­κρι­μέ­να συ­μπε­ρά­σμα­τα.


2. Το υ­πό­βα­θρο της ε­νο­ποί­η­σης - ο­λο­κλή­ρω­σης

Πολ­λοί έ­χουν υ­πο­γραμ­μί­σει, και ο γρά­φων,

ό­τι η ι­δέ­α της ε­νο­ποί­η­σης της Ευ­ρώ­πης εί­ναι

μια ζω­η­ρή α­νά­μνη­ση που ε­πι­κρα­τεί στην Ευ­ρώ­πη

μέ­σα α­πό προ­ϋ­πο­θέ­σεις των λα­ών της Δυ­τι­κής

και Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης και αυ­τή εί­ναι